Ik liep mee met een excursie van het IVN door de duinen van Schoorl. Het was een prachtige wandeling begeleid door een deskundige gids. We kregen uitleg over planten, dieren en het duingebied. Op een gegeven moment kwamen we terecht in een gebied, waar nogal wat bomen stonden. Geen dichtbegroeid en donker bos, maar een grote vlakte vol bomen. De gids vroeg ons om bij een boom te gaan staan, die volgens ons het sterkst was. Alle deelnemers aan de excursie gingen op zoek naar de meest rechte boom, naar een boom met weinig knoesten en een gave bast. Na enige tijd hadden alle deelnemers een boom gevonden, die volgens hen heel sterk was.
Sterke bomen
Helemaal verkeerd, zo vertelde de gids. Juist de kromme bomen met gekke uitstulpingen of misvormde zijtakken zijn het meest sterk. Dat zijn namelijk de bomen, die een ziekte, een aanval van een beest of slechte weersomstandigheden hebben overleefd. Juist doordat ze zo sterk waren konden ze deze slechte omstandigheden aan.
Sterke mensen
Het was voor mij een interessante ontdekking. Het zette me ook aan het denken. Zou het misschien zo zijn dat hetzelfde opgaat voor mensen? Dat juist mensen met geestelijke of lichamelijke littekens het sterkst zijn, omdat zij een ongeluk, een ziekte of een trauma hebben overleefd? Zouden misschien sollicitanten met een kronkelig CV het meest gemotiveerd zijn, omdat zij niet bij de pakken neer zijn gaan zitten en steeds opnieuw zijn begonnen? Zoeken wij misschien medewerkers die precies in ons plaatje passen, omdat wij denken dat deze medewerkers het sterkst zijn? En zouden wij niet juist op zoek moeten naar medewerkers met een smetje? Een heleboel vragen, waar ik niet meteen een antwoord op heb. Maar het intrigeert me wel in hoeverre er paralellen zijn te trek tussen bomen en mensen. Ik ben benieuwd hoe jij daarover denkt.
